De gehuchten van Steenvoorde, het levende geheugen van de gemeente
Naast het dorpscentrum strekt Steenvoorde zich uit over een uitgestrekt landelijk gebied dat bestaat uit verschillende gehuchten die een belangrijke bijdrage leveren aan de identiteit van het dorp. Deze woongebieden getuigen van de landbouw-, ambachtelijke en menselijke geschiedenis van Binnen-Vlaanderen. Tot de belangrijkste gehuchten behoren het Ryveld, Saint-Laurent en Callicanes.
Uitzicht op het plein van Steenvoorde, in het hart van Binnens-Vlaanderen. Dit plein, omzoomd door traditionele Vlaamse huizen met kleurrijke gevels, is een levendige ontmoetingsplaats die door de inwoners zeer wordt gewaardeerd. De bloemperken en de weelderig begroeide bomen getuigen van de aangename sfeer op een lentedag in het dorp.
Het Ryveld
Ten westen van Steenvoorde ligt Ryveld, ongetwijfeld het bekendste gehucht van de gemeente. Met zijn Vlaamse boerderijen, weilanden en landelijke wegen heeft het zijn landelijke karakter weten te behouden.
De kapel
De Sint-Rita-en-Sint-Jozefkapel vormt de belangrijkste gebedsplaats van het gehucht. Ze werd in baksteen opgetrokken in 1952 en ingewijd in 1953 om tegemoet te komen aan de behoeften van de inwoners, die ver van de parochiekerk van Steenvoorde woonden. Toegewijd aan de heilige Rita en de heilige Jozef is zij vandaag nog steeds een van de belangrijkste herkenningspunten van het gehucht.
De school
De school is een van de meest karakteristieke gebouwen van het gehucht. Het besluit tot de bouw werd genomen in 1866 en de school werd ingehuldigd in 1871. De bouw kwam tot stand dankzij een grote openbare inzamelingsactie waarbij de inwoners van Steenvoorde geld, bouwmaterialen en arbeid ter beschikking stelden. Het project kreeg bovendien een subsidie van 2.500 frank van het Ministerie van Openbaar Onderwijs onder het Tweede Franse Keizerrijk van Napoleon III.
De school bleef vele jaren in gebruik voordat zij haar deuren sloot. Zij getuigt nog altijd van de ontwikkeling van het openbaar onderwijs op het platteland in de 19e eeuw.
Vandaag worden er in de school nog steeds vergaderingen, tentoonstellingen, activiteiten en verenigingsbijeenkomsten georganiseerd. Het gebouw blijft een waardevolle getuige van de geschiedenis van het gehucht en speelt nog altijd een rol in het lokale leven.
Het feestelijk erfgoed
De vereniging Les Amis du Ryveld, opgericht in 1991, brengt leven in het gehucht door het hele jaar door ontmoetingen en activiteiten te organiseren.
In 1994 creëerde de vereniging opnieuw Rosalie, een reuzin die een melkverkoopster voorstelt. Sindsdien is zij uitgegroeid tot een van de symbolen van het gehucht en van het feestelijk erfgoed van Steenvoorde.
Elk jaar organiseert de vereniging ook de Ducasse van Ryveld, een van de belangrijkste evenementen van het lokale leven.
Le Saint-Laurent
Gelegen ten noorden van Steenvoorde, vlak bij de grens met Winnezeele, heeft het gehucht Sint-Laurens zijn landelijke karakter behouden, met zijn Vlaamse hoeven en uitgestrekte landbouwgronden. De naam herinnert aan het voormalige karmelietenklooster van Sint-Laurens.
Het gehucht is vooral bekend om dit voormalige klooster, waar de Beeldenstorm begon. Op 10 augustus 1566 leidde Jacques de Buyser, na een protestantse hagenpreek van Sebastiaan Matte, een deel van de aanwezigen naar het klooster. De beeldenstormers vernielden er heiligenbeelden, religieuze afbeeldingen en liturgische voorwerpen. Deze gebeurtenis, beschreven door tijdgenoten, wordt traditioneel beschouwd als het begin van de Beeldenstorm, die zich vervolgens snel over de Nederlanden verspreidde.
De herinnering aan het klooster leeft voort in oude bronnen: op de achttiende-eeuwse Cassinikaart staat het nog vermeld als « Convent des Carmes ». Een herdenkingssteen, ingehuldigd op 4 september 2016 ter gelegenheid van de 450e verjaardag van de Beeldenstorm, herinnert vandaag aan deze belangrijke gebeurtenis uit de Europese geschiedenis.
Een van de zeldzame overblijfselen van de geschiedenis van het Sint-Laurensklooster is een kleine klok, die tegenwoordig wordt bewaard in de Sint-Pieterskerk van Steenvoorde. Nadat zij eerst in het hospice had gehangen, werd zij overgebracht naar de kerk, waar zij zich nog steeds bevindt. Zij vormt een waardevol onderdeel van het plaatselijke erfgoed.
Sint-Laurens is bovendien een levendig gehucht gebleven, onder meer dankzij zijn jaarlijkse ducasse, die inwoners en bezoekers samenbrengt voor een gezellig volksfeest.
Fragment uit de kaart van Cassini uit de 18e eeuw: de vermelding „St Laurent – Convent des Carmes“ geeft de locatie van de voormalige priorij Saint-Laurent ten noorden van Steenvoorde aan.
Callicanes
Het gehucht Callicanes, gelegen ten westen van Steenvoorde, aan de Frans-Belgische grens, ligt verspreid over Steenvoorde, Godewaersvelde en Poperinge. Door zijn ligging was het lange tijd een doorgangs- en handelsplaats tussen Frans- en Belgisch-Vlaanderen.
Tot in de jaren 1980 vonden de douanecontroles met name plaats in Steenvoorde en Abele. Vanwege de toename van het wegverkeer werd eind jaren tachtig in Callicanes een nieuwe grenspost ingericht. Deze groeide uit tot een van de belangrijkste doorgangspunten tussen Frankrijk en België, maar werd in 1992 buiten gebruik gesteld met de invoering van de Europese interne markt. De toepassing van de Schengenakkoorden in 1995 maakte definitief een einde aan de permanente grenscontroles.
Vandaag de dag blijft Callicanes een symbool van de grensoverschrijdende uitwisselingen en de historische banden tussen de twee kanten van Vlaanderen.
Lokale plaatsnamen in het hart van het Vlaamse landschap
Rondom deze gehuchten strekken zich ook verschillende plaatsnamen uit waarvan de namen herinneren aan de lokale geschiedenis: de Haute Roome, les Ciseaux, la Queue de Vache, le Saint-Éloi of nog de Warande. Deze benamingen, vaak van Vlaamse of landelijke oorsprong, getuigen van de lange geschiedenis van menselijke bewoning en van de gehechtheid van de inwoners aan hun grondgebied.
Tegenwoordig dragen de gehuchten van Steenvoorde ten volle bij aan de rijkdom van het erfgoed van de gemeente. Ze vormen een levend getuigenis van de Vlaamse plattelandsgeschiedenis, waar tradities, gezelligheid en verbondenheid met het gebied nog steeds worden doorgegeven
Steenvoorde (Nord) – Een geoogst veld en strobalen op de voorgrond, met de dorpskerk op de achtergrond. Een karakteristiek tafereel uit de agrarische landschappen van Frans-Vlaanderen.
Zet uw bezoek voort
Van gehuchten tot reuzen, van erfgoed tot volkstradities: Steenvoorde onthult de volle rijkdom van het Hart van Vlaanderen. Zet uw ontdekkingstocht voort met Geschiedenis van Steenvoorde, de Reuzen van Steenvoorde, het Carnaval van Steenvoorde en Bezoek aan Steenvoorde en de Monts de Flandre om de plaatsen en tradities te verkennen die de identiteit van de gemeente vormgeven.
Website gewijd aan de reuzen van Steenvoorde, hun geschiedenis, hun verenigingen en het Zomercarnaval.
© 2023 / 2026 – Steenvoorde en zijn reuzen
Wettelijke vermeldingen: Website gehost door planethoster.fr
Ontwerp: Pascal Cnockaert
Documentatie en archieven
De informatie op deze website is gebaseerd op openbare archieven, historische publicaties, persartikelen, fotocollecties, mondelinge getuigenissen en erfgoedbronnen over de geschiedenis van Steenvoorde, zijn reuzen en zijn carnaval.
Traduction automatique Deepl